. . . و اين نظر موافق با قوانين عام دينى و هماهنگ با شريعت سهله اسلامى است . الا اينكه عدول از قول مشهور اصحاب ، مخصوصا وقتى كه شريكى با تو در اين قول نيست ، به جرأت تامّى نيازمند است . در كتب اصول و فروع ، از عامه و خاصه ، به عدم جواز تسريح شده است . . . . و خلاصه ، اين مسأله از معضلات است و فتواى به آن با دشواريها همراه است . لكن ادعاى اجماع در مختلف بر اين مسأله مضافا بر اينكه دو خبر كه يكى موثق « 1 » و ديگرى ضعيف « 2 » ، دليل آن است و از سوى ديگر خلافى در اين فتوا نيست ، مقتضى وجوب اجتناب در صورت امكان است ، پس وظيفه او تيمم خواهد بود . « 3 » حكم خمر حرمت خمر اجماعى است و نوشيدن آن در همه اديان الهى ممنوع شده است ، چرا كه در شرع به عقل اهتمام خاصى داده مىشود و هر چه كه ضد عقل باشد ، اسلام با آن ضديت دارد و خمر نيز مسكر است و مزيل عقل ، پس حرام است . امّا در خصوص نجاست خمر يا طهارت آن مباحثى درگرفته است . قول مشهور نجاست خمر است و در مقابل عده‌اى نيز قايل به طهارت خمر هستند . سيد مرتضى ، خمر و هر شرابى را كه نوشيدن زياد آن سكرآور باشد ، نجس مىداند و آورده است كه : بين مسلمين در نجاست خمر خلاف نيست . « 4 » سيد ابن زهره آيه شريفه 90 سوره مائده را دليل بر نجاست خمر و هر شراب

--> ( 1 ) . وسايل الشيعه باب 8 ، حديث 2 من ابواب الماء المطلق . ( 2 ) . همان مدرك حديث 14 . ( 3 ) . مجمع الفائدة و البرهان ، ج 1 ، ص 282 . ( 4 ) . ناصريات ص 217 .